Jeanine begon haar loopbaan in de gehandicaptenzorg, waar ze haar verpleegkundigendiploma haalde. “In de instelling waar ik werkte was ik echter meer bezig met verzorgen dan met verplegen. Daarom stuurde ik een open sollicitatie naar een ziekenhuis in Amsterdam. Het werken in een ziekenhuis bleek helemaal bij mij te passen. Het werd mijn droom om uiteindelijk op de IC aan de slag te kunnen: de combinatie van techniek en acute situaties sprak mij erg aan. In 2023 ben ik bij het Dijklander Ziekenhuis begonnen waar ik de IC-specialisatie mocht doen. Fantastisch!”
Korte lijntjes
Op de IC liggen elke dag weer andere patiënten. “Bij de taakverdeling houden we rekening met de zwaarte van de zorg: je hebt op basis daarvan één of twee patiënten. Er is 24/7 een arts op de afdeling, dus de lijntjes zijn kort. We hebben veel overleg met elkaar en je merkt in alles dat jouw gedachten en klinische blik serieus worden genomen. Dat is wel een verschil met een groter ziekenhuis, waar veel meer artsen en arts-assistenten rondlopen. Hier kennen we elkaar, de artsen weten wat we kunnen en vertrouwen ons daarin. Dat betekent dat je als verpleegkundige veel meer zelfstandig mag doen. Als team – artsen, arts-assistenten en verpleegkundigen – werken we er samen aan om een goede behandeling te geven.” Dat teamgevoel blijkt ook uit de manier waarop de collega’s met elkaar omgaan. “We noemen elkaar bijvoorbeeld allemaal bij de voornaam en hebben regelmatig een gezellig uitje.”
Techniek
Bij de zorg voor de patiënten komt veel techniek kijken, want er zijn heel wat verschillende machines op de afdeling. “Als je patiënt aan de beademing ligt, houd je in de gaten of dat goed verloopt. Hebben mensen iets met hun hart en bloeddruk, dan hangt er veel medicatie aan het bed en moet je op basis van controles steeds aanpassingen doen. Verder komen er in de loop van de dag nog allerlei disciplines langs: een diëtist die over de sondevoeding van een patiënt in coma gaat, ergo- en fysiotherapeuten die zorgen dat mensen in bed toch hun spieren blijven bewegen, geestelijk verzorgers die patiënten en familie begeleiden... En dagelijks is er een multidisciplinair overleg. Op het moment dat ze jouw patiënt bespreken word je daarbij geroepen. Zo ben je de hele dag druk bezig.”
Jeanine en haar collega’s zijn ook lid van het reanimatie- en het spoedinterventieteam. “Als er ergens in het ziekenhuis iemand bijvoorbeeld opeens heel benauwd wordt of een lage bloeddruk krijgt, word je opgeroepen en ga je er samen met de intensivist naartoe. Soms moet er gereanimeerd worden, soms nemen we een patiënt mee naar onze afdeling, maar het kan ook zijn dat we alleen advies geven. Op zulke acute momenten moet je meteen in actie komen en snel beslissen. Dat maakt mijn werk ook weer extra interessant en afwisselend.”
Kwetsbare momenten
Kenmerkend voor de IC is dat veel patiënten er maar kort liggen. “Toch heb je echt contact met de mensen,” zegt Jeanine. “Je treft ze op een heel kwetsbaar moment van hun leven en ook voor de familie zijn het angstige tijden. Ik vind het heel mooi om er dan voor hen te zijn, ze te betrekken bij de behandeling en door goede uitleg mee te nemen in de beslissingen. Vaak wordt dit als heel waardevol ontvangen.” Daarbij grijpt het ene verhaal je meer aan dan het andere: “Mensen die overlijden, dat kan naar zijn. Je moet leren om dat niet mee naar huis te nemen en stevig in je schoenen te staan. We hebben in zulke situaties overigens wel oog voor elkaar. Zo is er altijd een nabespreking na een reanimatie, en kun je in het kader van zogenaamde peer support ook altijd met iemand praten.”
Doorgroeien
Jeanine waardeert de aandacht die er bij het Dijklander Ziekenhuis is voor de werk-privé-balans. “Op onze afdeling doen we aan zelfroosteren: we kunnen onze wensen aangeven en daar wordt zo goed mogelijk rekening mee gehouden.” Ook is ze blij met de doorgroeimogelijkheden die er zijn. “Na het afronden van mijn IC-specialisatie ben ik begonnen aan de hbo-opleiding verpleegkunde. Fijn dat het Dijklander dit betaalt en me hier ook tijd voor biedt binnen mijn contracturen. Het is mijn ambitie om hierna een master tot physician assistant te doen. Ondertussen ben ik op de afdeling betrokken bij een studiegroep, waarbij we in het kader van evidence based practice data verzamelen voor een studie in samenwerking met het Amsterdam UMC. Als de resultaten uiteindelijk in een medisch tijdschrift worden gepubliceerd komt onze naam daar ook bij te staan. Superleuk om ook op die manier een bijdrage aan ontwikkeling van de zorg te kunnen geven.”