“Ik ben wat je zou kunnen noemen: de oudere verpleegkundige,” typeert Ciska zichzelf. “In 1983 ben ik met de in service-opleiding begonnen in het toenmalige Stadsziekenhuis in Purmerend – een voorloper van het Dijklander Ziekenhuis. Mijn eerste stage was op de cardiologie en dat vakgebied had mij meteen te pakken. Toen ik na het afronden van mijn opleiding de IC/CCU-specialisatie mocht gaan doen, kwam mijn droom uit.”
Technisch én menselijk
CCU-verpleegkunde is een mooie combinatie van technische vaardigheden én contact met patiënten en hun familie, vindt Ciska. “Het hart is één grote pomp die invloed heeft op het hele lichaam, denk bijvoorbeeld aan de nierfunctie en doorbloeding. Er komt zo veel bij kijken! Tegelijk is het menselijk contact heel belangrijk in ons beroep. Voor mensen die met acute hartklachten bij ons komen is dat vaak heel spannend. We begeleiden hen en hun familie, leggen uit wat er aan de hand is en wat er moet gebeuren en stellen ze zo goed mogelijk gerust: zo kunnen we in die hectische situatie echt wat voor de mensen betekenen. Als een patiënt begrijpt wat er aan de hand is, zich veilig bij ons voelt ondanks de acute situatie en dat ook uitspreekt – daar haal ik heel veel voldoening uit. Een glimlach of een bedankje, dat maakt mijn dag goed.”
Een warm bad
Afgezien van een uitstapje van enkele jaren naar een ander ziekenhuis, werkt Ciska nu 34 jaar in het Dijklander Ziekenhuis. “Het Dijklander is een warm bad – dat miste ik nog het meest toen ik hier weg was gegaan. Ik ben een teamspeler en vind het inmiddels zelfs het belangrijkste om in een fijn team te werken. Dat warme bad vond ik hier gelukkig ook weer terug. We hebben een heel prettig team, waar open wordt gecommuniceerd en waar je wordt gewaardeerd om waar je goed in bent. Heeft iemand bijvoorbeeld aanleg voor het begeleiden van oudere patiënten of juist voor het uitleggen van ECG’s, dan wordt dat onderkend en benoemd. Zo maken we gebruik van elkaars kwaliteiten. Dat is ook wat een team een team maakt, vind ik. Als er een acute situatie is geweest, praten we altijd na met degenen die erbij betrokken waren. We hebben echt oog voor elkaar.”
Inbreng bij behandeling
Niet alleen onder de verpleegkundigen, ook met de artsen is de samenwerking prettig. “We krijgen als verpleegkundigen veel vertrouwen en voelen ons echt gehoord. Wij zien patiënten natuurlijk de hele dag en de artsen waarderen dan ook onze inbreng als de behandeling van patiënten wordt besproken. Natuurlijk beslissen ze uiteindelijk zelf, maar als je vragen of suggesties hebt of niet helemaal achter een beslissing staat, kun je daar altijd over in gesprek gaan. De arts heeft zijn vak en wij hebben ons vak en sámen hebben we de zorg voor de patiënten. Dat werkt heel fijn.”
Op dezelfde manier gaat ze ook om met de studenten die ze begeleidt. “Dat zijn bijvoorbeeld aankomende CCU-verpleegkundigen of collega’s die de Basis Acute Zorg-opleiding doen als basis voor hun verdere specialisatie. Verder is het altijd mogelijk dat verpleegkundigen van andere afdelingen eens een dagje meelopen om te kijken hoe ons werk er hier uit ziet. Ik ben inmiddels doorgewinterd in dit vakgebied en vind het een voorrecht om mijn kennis door te geven. Tegen studenten zeg ik dat ze altijd met vragen of bezwaren bij me moeten komen. Dat geeft de gelegenheid om beter uit te leggen waarom we bepaalde keuzes maken. Daar leren ze meer van dan wanneer ze alleen doen wat ik zeg. En het houdt mij ook scherp.”
Veel verantwoordelijkheid
Toen Ciska zelf de specialisatie volgde, werkte ze tijdelijk in een groter ziekenhuis. “Dat was heel leerzaam, want je zag er heel veel verschillende casussen voorbij komen. Maar al die dingen kun je dubbel en dwars in een kleiner ziekenhuis uitvoeren. En als we hier een acute situatie hebben – een ritmestoornis, een hartstilstand, iemand die pijn op de borst voelt – dan komen we meteen in actie, terwijl een van de collega’s ondertussen een arts belt. Ook moeten we bij een nieuwe patiënt vaak zelf inschatten of we de arts onmiddellijk moeten oproepen of dat het even kan wachten. We zijn hartbewaking én eersteharthulp, dus er komen ook mensen binnen met klachten die na onderzoek bijvoorbeeld blijken voort te komen uit long- of maagproblemen. Dat moet dus eerst worden vastgesteld voor er met een behandeling kan worden begonnen. Zulke dingen maken het werk boeiend en leuk.”
Doorgroeien
Ten slotte is Ciska ook blij met het Dijklander Ziekenhuis als werkgever. “Er zijn prima secundaire voorwaarden, zoals een fietsplan, een bijdrage aan een sportabonnement, jaarlijks een leuk kerstgeschenk en veel ruimte voor activiteiten van de personeelsvereniging. Er zijn veel doorgroeimogelijkheden, variërend van e-learnings, symposia en congressen tot het volgen van specialisatieopleidingen. Maar het zit hem ook in kleinere dingen. Zo hebben we op de CCU allerlei commissies – op het gebied van infecties, ouderenzorg, peer support, scholing, noem maar op. Daar kun je je binnen je werkuren inzetten voor een onderwerp waar je interesse ligt. Al dit soort mogelijkheden houden je scherp en gemotiveerd voor het werk.”