Wendy kwam in aanraking met de zorgsector toen haar vader ernstig ziek was. “Ik was daardoor veel in het ziekenhuis en werd enthousiast over het werk van de verpleegkundigen. Ik had helemaal geen achtergrond in de zorg en kon met mijn jonge gezin ook geen voltijdsstudie gaan doen, maar toen ik het verhaal van een BBL-student las, zag ik mijn kans: ik meldde me aan bij het toenmalige Westfriesgasthuis. Er waren zo’n dertig kandidaten, van wie er maar vijf of zes zouden worden aangenomen. Veel anderen hadden al ervaring als verzorgende, dus ik dacht dat ik helemaal geen kans maakte. Toch werd ik aangenomen! Blijkbaar zagen ze al iets in mij voor ik daar zelf van overtuigd was.”
Van geriatrie naar recovery
Het eerste jaar zat vol heftige ervaringen, herinnert ze zich: “Ik had nog nooit iemand gewassen, nog nooit een overleden persoon gezien… Toch had ik geen moment spijt mijn nieuwe loopbaan. Na mijn opleiding kwam ik op de verpleegafdeling orthopedie en geriatrie terecht, waar ik de specialisatie geriatrie deed. Ik had het daar heel erg naar mijn zin, zowel qua werk als in het team. Toch trok de acute zorg me ook. Vanwege mijn groter wordende kinderen wilde ik graag minder onregelmatig werken. Een vacature op de uitslaapkamer, oftewel recovery, paste goed bij mijn wensen. Ik volgde de specialisatieopleiding recoveryverpleegkundige en toen ik daarmee klaar was, kreeg ik al snel de vraag of ik praktijkopleider op de afdeling wilde worden. Ik had veel affiniteit met het begeleiden van studenten, dus dat leek goed bij me te passen. Alleen zag ik het niet zo zitten om onmiddellijk een volgende opleiding te gaan doen. Maar het bleek geen probleem te zijn als ik daar een jaar mee wachtte. Heel fijn.”
Werk-privé-balans
‘Oog voor de werk-privé-balans’ noemt Wendy dit. “Dat daar ruimte voor is, zegt ook iets over een veilig werkklimaat. Eerder, toen ik net de opleiding voor praktijkopleider was begonnen, deed zich een ernstige situatie in mijn familie voor. Ook toen was er alle begrip dat ik de studie even op een lager pitje moest zetten. Zo heb ik op verschillende momenten in mijn carrière mogen ervaren dat er in ons ziekenhuis vaak meer mogelijk is dan je denkt. Als ik mijn loopbaan een titel zou moeten geven, zou ik zeggen: zelfsturing. Op het moment dat het voor mij goed voelde, kon ik aan mijn carrière werken. En als ik privé een lastige situatie meemaakte, werd daar rekening mee gehouden.”
Grapjes of een luisterend oor
Wat Wendy in alle aspecten van haar werk heel belangrijk vindt, is om altijd de mens achter de patiënt en de student te zien. “De patiënten zijn vaak nerveus voor de operatie. Dan is het zo belangrijk dat ze zich geen nummer voelen. Als je even de tijd neemt om een praatje te maken, voelen ze zich veiliger en ontspannener.” Het helpt dat ze een geboren Amsterdamse is, met een gezonde dosis humor, denkt ze. ”Ik probeer altijd een positieve sfeer op de afdeling te brengen. Humor zit hem in kleine grapjes. We prikken natuurlijk de hele dag door infusen. Soms zegt een patiënt: ‘Ik hoop dat je dat kunt’. Dan zeg ik: ‘Ik ook’, haha. Zo’n opmerking kan de spanning uit de lucht halen. Natuurlijk moet je wel aanvoelen of een grapje op zijn plaats is, of dat iemand juist behoefte heeft aan een luisterend oor. Onlangs hadden we een patiënt van wie haar partner recent was overleden. Dan geef ik even door aan de volgende collega: het is niet alleen de operatie waar ze tegenop ziet, er speelt meer. Op die manier kun je als team echt een verschil voor iemand maken.”
“Ze zei dat ze in me geloofde”
Hetzelfde geldt voor de studenten die ze begeleidt. “Ik herinner mij mijn eigen eerste stage op de longafdeling nog goed. Na afloop, zo’n negen maanden later, zei een collega tegen mij dat ze in mij geloofde en dat ik er wel zou komen. Dat was zó bijzonder, dat ben ik nooit vergeten! Die ervaring heb ik meegenomen naar mijn huidige rol als praktijkopleider. Het gaat niet alleen om opdrachten nakijken; ik ben er heel bewust mee bezig dat ik mensen een boost kan geven. ‘Jij maakt je zorgen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat je het kunt’, zeg ik dan bijvoorbeeld.”
Ze doet graag een extra stapje voor een student die dat nodig heeft. “Zo ben ik eens met iemand meegegaan naar haar school in Amsterdam, waar ze een casus-herkansing moest doen. Er hing wel wat vanaf, want ze mocht maar één keer herkansen. Ze was zo zenuwachtig. Natuurlijk moest ze haar opdracht zelf doen, maar ik wilde haar laten ervaren dat ze er niet alleen voor stond. Ze slaagde, helemaal op eigen kracht, maar ze was blij dat ik haar een steuntje in de rug had gegeven.”
Geen solistische functie
Wendy is blij met de carrièreswitch die ze inmiddels alweer veertien jaar geleden maakte. “Elke dag doe ik zinvol werk. Ik denk nooit aan het eind van mijn dienst: wat heb ik nu eigenlijk gedaan? Je kunt altijd iets voor mensen betekenen: een patiënt op zijn gemak stellen, een student wat moed inspreken, een luisterend oor bieden aan een collega die iets heeft meegemaakt. Ook geniet ik van de samenwerking; je bent wel verantwoordelijk voor je eigen patiënten, maar tegelijk is het geen solistische functie. Niemand hoeft het in het ziekenhuis alleen te doen. Je blijft leren en groeien, je hebt elkaar nodig.”
Ambities
Wat ze ten slotte ook mooi vindt, is dat ze haar ervaringen van eerdere specialisaties mee heeft genomen naar volgende functies. “Zo zit ik nu op de recovery in een werkgroep rond kwetsbare ouderen. Daar komt mijn geriatrie-ervaring opnieuw van pas. Je bouwt dus een carrière op, zonder dat je onderweg weer wat verliest. En het ziekenhuis is zo breed; zelfs in een perifeer ziekenhuis als het Dijklander zijn er altijd genoeg mogelijkheden om intern te solliciteren, in welke richting je ambities ook liggen. Zo ben ik sinds bijna twee jaar ook weekend- en avondcoördinator voor acht uur in de week. Met al die afwisseling blijft het boeiend.”
Als ze iets tegen haar jongere zelf kon zeggen, wat zou dat dan zijn? “Aarzel niet om buiten je comfortzone te stappen als er iets nieuws op je pad komt. Dingen zijn vaak minder eng dan je denkt. Omarm het ongemak, want buiten je comfortzone leer je het meest.”