Pijn in het hart
In 2018 werd Emmie echter ernstig ziek, een moeilijke en spannende periode. “Het kwam uiteindelijk weer goed, maar de behandeling heeft zijn sporen nagelaten. Toen ik terugkwam, bleek dat het werk in de patiëntenzorg fysiek te zwaar voor me was. Ik kon tijdelijk onze teamleider vervangen en dat ging op zich goed, maar ik werd daar niet gelukkig van. Ik wilde zo graag terug in de zorg dat ik het toch nog een keer heb geprobeerd. Ik kreeg lichamelijke klachten en moest me zelfs ziekmelden. Toen heb ik al snel, met pijn in het hart, de conclusie getrokken dat ik dit echt niet meer aankon. De vraag was vervolgens wel: wat nu?”
Emmie kon gelukkig goed geholpen worden op de pijnpoli en wilde ook het liefst zo snel mogelijk re-integreren. “Ik heb dus niet lang thuisgezeten, maar heb allerlei re-integratieklussen gedaan. Ik had genoeg mensen om me heen die wisten wat er bij mij paste, dus het waren vaak leuke, interessante klussen. Zo heb ik op een document geschreven over het gat tussen wat leerling-verpleegkundigen leren en wat ze in de praktijk aan kennis nodig hebben en heb ik geholpen een start te maken voor een afdeling zelfzorg thuis. Deze afdeling helpt de patiënt of familie handelingen aanleren zodat ze die thuis kunnen doen en geen thuiszorg nodig hebben. Boeiende en zinvolle onderwerpen. Wel ging ik het al snel missen om ergens bij te horen. In mijn vroegere team was ik vaak een kartrekker en een vraagbaak, maar deze klussen hielden steeds weer op. Het werd dus tijd om me op een nieuwe, vaste functie te bezinnen.”
Loopbaancoach
Hoe nuchter en wilskrachtig dat ook klinkt, het was een moeilijke en verwarrende fase, zegt Emmie. “Er gebeurde zo veel tegelijk. Het was niet gemakkelijk om afscheid te nemen van mijn beroep en van mijn team, en tegelijk moest ik vooruit kijken en beslissingen nemen voor de toekomst. De loopbaancoach heeft me in dit proces heel erg geholpen om alles op een rijtje te krijgen.” In dat proces ontdekte ze ook dat ze graag bij het Dijklander Ziekenhuis wilde blijven: “Het is een goede werkgever, ik heb het er altijd naar mijn zin gehad, en ik wilde voor de laatste jaren van mijn loopbaan – ik was toen 63 – niet ergens anders opnieuw beginnen.” Haar leidinggevende van Neurologie bracht uitkomst. “Zij wees mij op de vacature van opleidingscoördinator bij het Leerhuis. Ik solliciteerde direct en had twee dagen later de baan. Het grappige is trouwens dat die teamleider er later nog op terugkwam, omdat ze bang was dat zo’n meer administratieve functie toch niets voor mij was. Maar dat was het wel – ik zit hier prima op mijn plek.”
“Hier word ik blij van!”
Inmiddels werkt Emmie ruim een half jaar in haar nieuwe functie. “Ik maak onder meer stageplanningen en ondersteun de studieadviseurs, met name degene die over de verpleegkundige zaken gaat. Ook denk ik er binnen een werkgroep in het ziekenhuis over mee hoe de verpleegkundige opleidingen beter kunnen aansluiten op de praktijk – en ditzelfde onderwerp bespreek ik ook op de mbo-scholen in de regio. In dat opzicht ligt het in het verlengde van mijn vroegere werk als praktijkopleider, toen ik de studenten op de afdeling begeleidde, én op het onderzoek dat ik tijdens mijn re-integratie heb gedaan. Daarin schreef ik onder meer dat verpleegkunde-studenten kennis tekortkomen op het gebied van anatomie en ziektebeelden. Mijn adviezen zijn serieus genomen en ik vind het leuk om over oplossingen mee te denken.”
Overigens ziet haar werk er wel heel anders uit dan voorheen. “Ik werk weer met hartstikke leuke mensen samen, maar je merkt wel dat je allemaal je eigen taken hebt, waardoor je op een minder intense manier met elkaar verbonden bent dan op een verpleegkundige afdeling. Ook was het even wennen om zoveel achter de computer te zitten, maar ik merk dat dat goed is voor mijn lijf.” Het moment dat ze zich voor het eerst helemaal thuis voelde in haar nieuwe functie? “In mijn oude baan had ik veel contact met studenten. Toen ik hier onlangs weer studenten ontmoette, dacht ik ineens: ja, hier word ik blij van, dit is echt wat ik wil! Dat persoonlijke contact deed me goed en toen wist ik zeker dat het hier ook weer goed gaat komen.”
Dankbaar
Terugkijkend op de afgelopen jaren, is Emmie dankbaar voor de rol die het Dijklander Ziekenhuis heeft gespeeld in haar ‘medische herplaatsing’. “Het gaf een heel goed gevoel dat mijn werkgever mij wilde ondersteunen en alle middelen aanreikte die ik nodig had om deze nieuwe stap te zetten. Ik ben ontzettend goed begeleid, zowel door mijn oude teamleider, als door de bedrijfsarts en de loopbaancoach. Alleen maar lof daarvoor! Ook heb ik geen enkele terughoudendheid ervaren om mij een andere plek aan te bieden. In het team van het Leerhuis ben ik heel warm ontvangen, het hoofd Leerhuis straalde ook uit dat ze me graag wilde hebben. Ik denk dat dat wel heel belangrijk is: dat je aan een ‘herplaatser’ laat zien dat hij of zij echt welkom is.” Aan ‘lotgenoten’ wil ze meegeven dat ze vertrouwen moeten houden dat het goedkomt. “Het ziekenhuis is een organisatie met heel veel mogelijkheden: ik ben ervan overtuigd dat er voor iedereen een geschikte plek is!”