Heel wat veranderd
“Ik had in mijn jeugd al bijbaantjes in de horeca en werkte later in de hotels in Amsterdam soms wel zeventig uur in de week”, blikt Rutger terug. “Er kwam een punt dat ik na ging denken over een nieuwe stap, waarbij een wat normalere werk-privé-balans een belangrijk aspect was. Zo kwam ik als teamleider horeca in het ziekenhuis terecht, en werd daarmee verantwoordelijk voor het eten en drinken hier.” Hij bleef langer dan hij zelf had verwacht en groeide ondertussen door naar de functie van afdelingshoofd Horeca & Gastvrijheid. Daar vallen de afdelingen onder die gaan over: eten en drinken, schoonmaak, receptie en telefonie, vrijwilligers en het facilitaire servicepunt.
De collega’s in de keuken hebben Rutger de afgelopen jaren enorm verrast. “Het is een hectische baan, we hebben een fusie meegemaakt en de coronacrisis… en we zijn samen overal doorheen gekomen.” Ook is er best veel veranderd in het vak. “De meeste van onze koks zijn opgeleid om AVG-maaltijden te bereiden: aardappels, groenten, vlees. Inmiddels koken we ook vegetarisch en plantaardig en dat blijkt nog leuk te zijn ook. Dat vind ik echt te prijzen.”
Loopbaantraject
Anderhalf jaar geleden volgde Rutger intern een traject van loopbaancoaching om te onderzoeken wat hij verder wilde in zijn carrière. “Daar kwam uit dat ik graag in het Dijklander Ziekenhuis wil blijven, omdat het een fijne werkgever is, er een goede werk-privébalans is en omdat je hier heel veel kansen krijgt. Verder is het een hele dynamische werkomgeving, in de positieve zin van het woord. Dat past bij mij, want ik ben niet iemand die ervan houdt om ‘op de winkel te passen’. Ik houd van variatie in mijn werk en vind het belangrijk om het sámen met anderen te doen.”
Tegelijk ontdekte hij in dat traject dat hij na twintig jaar in de horeca ook nog graag iets anders zou willen. “Ik ben zelf ook veranderd: toen ik binnen kwam was ik 27 jaar – inmiddels ben ik volwassen geworden, ben ik getrouwd, heb een huis gekocht in de regio, hebben we een kindje gekregen… Dat zette mij ook aan het denken: wat wil ik in mijn leven? Ik vind het tof dat het Dijklander Ziekenhuis zo’n loopbaantraject aanbiedt om met zulke vragen aan de slag te gaan – dat kan via een inloopspreekuur of via een wat uitgebreider traject. Voor mij heeft dat heel goed uitgepakt.”
Heel nieuwe carrièrestap
Heel recent zette Rutger namelijk een heel nieuwe carrièrestap binnen het Dijklander Ziekenhuis: hij is begonnen als afdelingshoofd HR Services. “Tijdens het sollicitatieproces heb ik open besproken dat ik van het onderwerp zelf inhoudelijk niet veel af weet – maar daar is het team natuurlijk helemaal in thuis. Toch spreekt het van lef dat ze het met mij aandurven op deze nieuwe plek. Mijn functie als leidinggevende heeft in de basis één doel: zorgen dat medewerkers hun werk goed, met plezier en in een veilige omgeving kunnen doen. Ik vind het bijvoorbeeld belangrijk dat ze in mij een luisterend oor vinden, ook als ze privé problemen of zorgen hebben. Dat geeft betekenis en voldoening aan mijn werk. Je krijgt die oprechte interesse ook terug, en dat zorgt ervoor dat je met sommige mensen echt een persoonlijke band krijgt. Toen ik net in het ziekenhuis begon, had ik op beide locaties een ‘werkmoeder’ – zo noemden ze zichzelf: ik was teamleider, maar nog zo’n jochie; zij hielpen mij wennen aan de gang van zaken, lieten het gerust weten als ik te hard van stapel liep en dat soort dingen. Ik kon mijn hart ook altijd even bij hen luchten. Heel mooi dat er ruimte is voor zulke contacten!”
We mogen best trotser zijn
Het ziekenhuis heeft als kernwaarden onder meer ‘lef’ en ‘nuchterheid’. “Dat zijn mooie en herkenbare eigenschappen, maar in die nuchterheid kunnen we soms wel een beetje doorslaan, vind ik: we mogen best iets meer trots zijn op onszelf, zowel als organisatie en als team, als individueel,” vindt Rutger.
“Waar ik zelf het meest trots op ben, is dat het in de afgelopen jaren in de hele organisatie is geland dat goed eten en drinken een belangrijk onderdeel zijn van een gezonde leefstijl en dus van de zorg. Het onderwerp wordt vaker aan de orde gesteld in de spreekkamer, maar we hebben als ziekenhuis natuurlijk ook een voorbeeldfunctie. Toen we stopten met frituren in het personeelsrestaurant riep dat wel protesten op, maar we hebben volgehouden. Ook zijn we inmiddels een alcoholvrij ziekenhuis. Ik denk dat deze ontwikkelingen nu langzamerhand toch normaal worden gevonden. Onze afdeling heeft daar echt een rol in gespeeld.”
Keycord
Dat Rutger een échte Dijklander is, blijkt zelfs in het dagelijks leven. “Ik loop soms trots met mijn keycord van het ziekenhuis nog om naar school om mijn zoontje op te halen, haha. En als ik buiten werktijd iemand tegenkom die ook bij het ziekenhuis werkt, geeft mij dat stiekem een verbonden gevoel.” Voor nieuwe medewerkers hoopt en verwacht hij dat zij ook hartelijk worden onthaald. “Dat ze vanuit alle geledingen het gevoel krijgen dat ze welkom zijn en dat ze de kans krijgen om met hun talenten iets bij te dragen om het Dijklander Ziekenhuis een nog betere organisatie te maken.”