Overbelast
Zo’n vijf jaar geleden moest ze concluderen dat ze het werk niet langer volhield. “Mijn lijf trok het zware lichamelijke werk niet meer. Ik raakte overbelast, kreeg klachten … Waarschijnlijk door een combinatie van de overgang en schildklierproblemen. Dat was een hele moeilijke periode.” Elize ging op zoek naar een functie die minder lichamelijke inspanning zou vragen. “Het was een lastig proces. Je moet nog leren accepteren dat je niet meer kunt doen wat je het liefst doet, en tegelijk moet je erover nadenken wat je dan wel zou willen. Voor mij was wel zeker dat ik in de zorg en in het ziekenhuis wilde blijven.”
Het duurde even voor ze een nieuwe plek vond. “Niet elke teamleider durft het aan om met een herplaatser in zee te gaan – dat begrijp ik ook best. Ik was dan ook heel blij toen ik op de uitslaapkamers van de OK kon beginnen. Hiervoor moest ik de opleiding Medium Care gaan volgen. Het was erg interessant, maar in plaats van het wat rustiger aan te doen, moest ik juist naar een hogere versnelling schakelen. Ik denk dat ik ook druk op mezelf legde: dit móest gewoon lukken. Het werd opnieuw te heftig: de klachten kwamen terug. De teamleider zei toen tegen me: ‘We laten je niet gaan vóór we een goede nieuwe plek voor je hebben gevonden’. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor. Even later kon ik op de uitslaapkamer van de scopieafdeling aan de slag.”
Buddy
“Ik kwam in een warm bad terecht! De collega’s hebben me echt weer zelfvertrouwen gegeven. Ik werd meteen aan een buddy gekoppeld bij wie ik met alle vragen terechtkon. Wanneer ik even baalde dat ik iets nog niet wist, dan zei zij: ‘Hier zijn we allemaal doorheen gegaan hoor, het komt wel goed’. Dat heeft me echt geholpen.”
Op de afdeling komen patiënten die een scopie moeten ondergaan. “Vaak zijn het maag- en darmonderzoeken, maar ook van longen of galwegen. En we plaatsen sondes. We hebben veel te maken met angstige mensen. Ons doel is om ze zo ontspannen mogelijk het onderzoek in te laten gaan. Bijvoorbeeld door veel uitleg te geven, de angst er gewoon te laten zijn en daar begrip voor te hebben, door interesse te tonen, voor wat afleiding te zorgen. Soms door iemands kussen even goed te leggen of een warm dekentje te halen … gewoon wat zorg geven waardoor de patiënt zich iets beter voelt. Humor kan ook helpen om de spanning te breken. Elke keer weer horen we terug dat patiënten hier dankbaar voor zijn – dat geeft veel voldoening.”
Elkaar helpen
Terugkijkend op de afgelopen jaren, vindt Elize haar herplaatsing succesvol. “Ik heb me gesteund gevoeld door mijn vorige leidinggevende, en ook door een collega van Personeelszaken. Zij heeft zich voor me ingezet en appt me nu nog af en toe om te vragen hoe het gaat.” Elize is blij dat ze bij het Dijklander Ziekenhuis kon blijven. “Het is een goede werkgever, de sfeer is goed, er zijn goede arbeidsvoorwaarden – zo heb ik mijn fiets via het fietsplan kunnen aanschaffen. Er zijn ook altijd mogelijkheden om je verder te ontwikkelen. Binnenkort ga ik starten met de Lean-opleiding, een leuke nieuwe uitdaging. Maar het belangrijkste is dat ik elke dag met plezier naar het werk ga. Ik voel me op mijn huidige afdeling weer als een vis in het water.”