Daniëlle werkt al sinds 2008 in het Dijklander Ziekenhuis en heeft dus heel wat ervaring in haar vak. “Maar ik denk dat mijn kracht is, dat ik naast vakkennis ook empathisch vermogen heb: een onmisbare eigenschap voor dit beroep. Soms zijn mensen angstig, gefrustreerd of boos – heel begrijpelijk. Dan helpt het vaak als ze die gevoelens even kunnen luchten tegen iemand die écht luistert en hen serieus neemt. Vervolgens kun je proberen te helpen: door informatie te geven, een afspraak met de arts te regelen of waar ook maar behoefte aan is.”
Nagels knippen en moppen tappen
Het zorgen voor mensen in een moeilijke fase in hun leven is iets waar Daniëlle veel voldoening uithaalt. “Ik vind het fijn om zo’n ziekenhuisperiode zo goed mogelijk voor mijn patiënten te laten verlopen. Daar zet ik ook graag een stapje extra voor als het even lukt qua werkdrukte. Bijvoorbeeld een patiënt naar de kapper beneden brengen, iemands nagels knippen, slingers ophangen voor een jarige, een liedje zingen. Met een patiënt die vanwege een bacterie hele dagen op zijn kamer moest blijven, stond ik op een gegeven moment moppen te tappen. Hij vond het echt verschrikkelijk om de hele dag alleen te zijn, maar met een beetje humor kon hij er weer tegen. Zo probeer ik door de stemming van patiënten af te tasten, te ontdekken hoe ik hun tijd bij ons zo prettig mogelijk kan maken.”
Haar luisterende houding beperkt zich niet alleen tot de patiënten. “Door drukte is er niet altijd gelegenheid om binnen het team te gaan zitten voor een evaluatie, maar dan vraag ik toch regelmatig even in de wandelgangen: hoe zit je erin, hoe heb je gewerkt?”
Alle ruimte voor ambities
Een paar jaar geleden leek het Daniëlle leuk om er naast het verpleegkundige werk iets bij te gaan doen. “In het Dijklander Ziekenhuis is er alle ruimte om je ambities te volgen: ik voelde me echt gestimuleerd om iets te vinden wat bij me paste. Tijdens een zwangerschapsverlof van een collega viel ik een halfjaar in als teamleider, maar ik merkte dat aansturen niets voor mij was. Je kunt je binnen het vakgebied chirurgie natuurlijk ook specialiseren, bijvoorbeeld tot urologie- of oncologieverpleegkundige, maar ik zag mezelf meer in de coachingshoek. Inmiddels ben ik één dag in de week praktijkopleider: in die rol voel ik me als een vis in het water en ik vind het ook een eer om dat te doen. Het begeleiden van studenten en het regelen en plannen van alles wat er bij hun stages komt kijken – het contact met de opleidingsinstellingen, het koppelen van studenten aan collega’s, het coachen van de werkbegeleiders, de voorgangsgesprekken: dat vind ik een fantastische combinatie met mijn werk aan het bed.”
Deze studenten – zo’n 35 per jaar – kunnen eveneens op Daniëlles oprechte belangstelling rekenen. “Het is mooi om de passie bij de aankomende collega’s te zien en om mijn kennis en ervaring aan de nieuwe generatie over te dragen. Daarbij vind ik het belangrijk dat ze zich op hun gemak voelen en dat ze me altijd weten te vinden als ze vragen hebben. Andersom probeer ik mezelf kwetsbaar op te stellen door aan hen feedback te vragen: hoe ervaar je mijn coaching, heb je tips hoe ik het beter kan doen?”
Enthousiasme overbrengen
Ook met de krappe arbeidsmarkt in het achterhoofd, hoopt Daniëlle de studenten zo enthousiast te maken, dat ze na hun diplomering bij het Dijklander Ziekenhuis in dienst willen komen. “Zelf werk ik hier na al die jaren nog steeds met heel veel plezier. Het Dijklander Ziekenhuis is groot genoeg om het een interessante werkplek te maken, en klein genoeg om overal mensen te kennen. De onderlinge sfeer is laagdrempelig, je krijgt veel kansen om jezelf te ontwikkelen en nieuwe mensen worden hartelijk verwelkomd.”
“Kom eens meelopen!”
“Als er een vacature op onze afdeling is, kan je altijd een keer meelopen. Wanneer je de praktijk ziet, krijg je pas echt een goed beeld bij wat het werk inhoudt. Het beroep is heel gevarieerd: je kunt je hart ophalen aan verpleegtechnische vaardigheden maar ook aan plannen en organiseren; je krijgt te maken met patiënten van allerlei pluimage; er valt altijd genoeg nieuws te leren. En geen dag is hetzelfde. Dwars door de hectiek van alles wat er moet gebeuren heen, is er altijd die uitdaging om je patiënten juist dát te geven wat hen op dat moment helpt. Als je dan een lach ziet doorbreken op het gezicht van iemand die er even daarvoor nog helemaal doorheen zat, dan geeft dat de grootste voldoening.”